Quarantaine, a nice empirical excercise in game theory

Eén van mijn inzendingen voor de Dutch Larpwriter Challenge was een bewerking van een eerder spel, bedoeld voor een kunstproject. Het spel draait om een epidemie in een dorpje, en heeft een aparte geschiedenis. Ik heb er een stuk bij geschreven om die geschiedenis uit te leggen, en om de juiste personen credits te geven.

Continue reading

Einde van de geschiedenis, of einde van een tijdperk ?

Twee jaar nadat Margeret Thatcher haar premierschap van het Verenigd Koninkrijk had neergelegd publiceerde Francis Fukuyama zijn beroemd beworden The End of History and the Last Man  . De grote strijd tussen ideeen zou beeindigd zijn. De liberale democratie had gewonnen. Het politieke debat zou niet meer gaan over uiteenlopende maatschappijvisies, want eigenlijk was er nog maar 1 maatschappijvisie.

Iedereen die nu, na een kwart eeuw, de reacties van de Engelsen op de dood van Thatcher ziet, zou hier op zijn minst zijn wenkbrauwen bij moeten ophalen. Dit zijn niet de reacties van een volk, verenigd door een maatschappijvisie, dat trots is op een van de voorvechters van die liberale democratie. Dit zijn de reacties van een volk, dat juist tot op het bot verdeeld is over de de maatschappijvisie van deze ideologisch gedreven politica.

Continue reading

Knooppunt van de internationale Larp scene

Finland in april kan je verrassen. Terwijl we in Nederland al wekenlang de voorjaarsbloemen zien bloeien, zijn de meren daar nog bedekt met ijs en liggen er royale hopen sneeuw tussen de bomen. En bomen hebben er ze er genoeg, zoals ik ervaarde. Je ziet door al die bomen het bos niet meer … of liever gezegd, het hotel waar je al een tijdje naar op zoek bent.

Continue reading

Media-aandacht voor een interviewvraag

In 2011 leidde Nederland nog onder het zogenaamde Immigratiedebat. Ik heb dat uberhaupt nooit een debat gevonden, want het bestond voornamelijk uit bepaalde politici die allemaal onzin beweerden, in de hoop daarmee kiezers te trekken. Het verbazingwekkende was, dat dat lukte. Er werd een beeld verspreid van een Tsunami die over Nederland kwam, en werd aangewakkerd door een stel theedrinkende politici. Job Cohen werd neergezet als de belangrijkste vertegenwoordiger van de zogenaamde “weg-met-ons” mentaliteit.

Echter, Job Cohen was nu juist de politicus die verantwoordelijk was voor een forse inperking van de immigratie. In 2001, nog tijdens het tweede Paarse kabinet, had hij een nieuwe Vreemdelingenweg ingevoerd, en daardoor was de immigratie in de jaren erna fors gedaald. Ik vond het raar dat Cohen dit nooit noemde, als hij weer eens werd zwartgemaakt in de media. Dus toen er op een gegeven moment via nujij.nl interviewvragen konden worden ingediend, besloot ik een gokje te wagen.

Continue reading